Dier-gerelateerde rouw kan net zo ingrijpend zijn als alle andere rouw,
maar wordt vaak niet als zodanig (h)erkend

Waarom doet het zoveel pijn als je je hond of kat moet missen? Of je paard of ander dier? 
Dat is de hechtingsband die je met hem of haar hebt. Het is de onvoorwaardelijke liefde, die in menselijke relaties niet altijd vanzelfsprekend is.
Het dier zorgt zo in zekere zin voor ons, maar in wederkerigheid: wij zorgen immers ook voor het dier.
Bij overlijden valt dit in één klap weg. En dat is veel!

Daarom kan je meer huilen om je overleden hond dan om je eigen moeder (en nee, dat is niet gek). En lukt het je minder goed om je leven weer op te pakken na het verlies van je kat. Misschien blijf je in je hoofd malen om beslissingen die je nooit wilde nemen en toch was jij degene die ze moest nemen. Of is het overlijden met een hoop stress gepaard gegaan en blijf je die film maar in je hoofd afspelen. Zo heb je het nooit gewild en je hebt jouw dier voor je gevoel niet goed genoeg beschermd.

Maar ook als alles 'mooi' is gegaan kan het moeilijk zijn je leven weer op de rails te krijgen. Van je omgeving hoef je het niet te hebben. Die begrijpen niet hoe belangrijk jouw dier in jouw leven was. En hoe onvervangbaar (nee ik ga me niet beter voelen met een nieuwe kat of hond).
Op de sociale media heb je een hartverscheurende post geplaatst en daar kreeg je echt fijne reacties. Maar hoe  lief ook allemaal bedoeld, met 'sterkte hartje hartje' kun je dit verlies evengoed onmogelijk dragen.

Je bent sowieso geschrokken van de impact, dat had je niet zo heftig verwacht.

Bij rouw om dieren spelen, door de aard van de relatie met je dier, ook vaak schuldgevoelens en schaamte mee. Als jij daar last van hebt dan weet je hoe zwaar dat kan zijn. Waarom heb ik...waarom heb ik niet...was het anders gelopen als...en je voelt je er almaar slechter over. Of je bent boos over hoe dingen zijn gegaan en kunt dat maar moeilijk van je afzetten.

Ondertussen denkt de buitenwereld dat je prima functioneert omdat je het er niet meer over hebt. Ze begrijpen het toch niet. Maar het kost je steeds meer moeite en diep van binnen maak jij je zorgen of het wel normaal is dat je er zo heftig op reageert en dat dat al zo lang blijft aanhouden. 

Alles en meer van wat hierboven staat is normaal. Het wordt alleen vaak niet erkend. Hier op deze site, bij Scarf en bij mij wel. Hier hoef je niets uit te leggen of te verdedigen. Hier krijg je een warme sjaal om je heen. Want het is ontzettend moeilijk allemaal en dat verdient compassie.
En als je echt vast gaat lopen of behoefte hebt aan begeleiding dan ben je hier aan het juiste adres.