Op deze vraag ga ik proberen een antwoord te vinden. Deze filosofie is niet toepasbaar op dieren die jong overlijden, dat is iets wat sowieso moeilijk te verwerken is. Vaak is dat ook onverwacht en plotseling. Het mag duidelijk zijn dat dat gevoelsmatig niet klopt en heel verdrietig is. Het gaat in deze blog over dieren die van ouderdom sterven op een respectabele leeftijd. Zo kunnen we het bij mensen gevoelsmatig beter plaatsen als iemand op hoge leeftijd overlijdt dan wanneer we een kind verliezen, iets wat moeilijk te accepteren is. Let op: ik maak hier op geen enkele wijze een hiërarchie in leed of vergelijk tussen hoeveelheid pijn of verdriet. Maar bij dierenverlies kan het, mede door de afhankelijke relatie en het zorgen-voor, voelen als het verlies van een kind. Het voelt in elk geval nooit als het verlies van een ouder. Maar er is nog een reden.

Met uitzondering van schildpadden en papegaaien leven onze dieren veel korter dan wij. Dit betekent dat wat voor je dier een vol en afgerond leven is, voor ons voelt als slechts een levensfase. ‘Toen de kinderen nog klein waren’ of ‘de tijd ik daar nog werkte of woonde…’ Toen mijn oude blinde kater Tinus op 19-jarige leeftijd overleed dacht ik: ‘hij kent mij nog van hoe ik was op mijn 25^e  en in Bussum woonde’. Dus je begraaft als het ware ook een levensfase van jezelf mee.

Maar in geen van die periodes werd je net zo snel ouder als je dier. Of kon je je dier altijd meenemen naar de volgende levensfase. De puppy- of kittentijd vloog om en voor je het wist waren daar die eerste grijze haren in de snoet. Heeft je dierenarts het ineens over je senior, terwijl jij denkt: ‘we zijn nog maar net begonnen’.

Ik heb, toen zich lichamelijke problemen bij mij aandienden, een tijd heel erg geworsteld met schuldgevoel. Want tja, als één hondenjaar staat voor zeven mensenjaren, dan is één dag geen grote wandeling gelijk aan een week lang je hond tekort doen. En dan gaan je gedachten met je aan de haal…want meer dan 1 dag en het is het equivalent van een maand en voor je het weet heb je je dieren een rotleven bezorgd. In die tijd begon ik na te denken over deze verschillende tijdspaden.

Want wij bekijken die waarde in tijd vanuit ons perspectief. We leggen het leven van ons dier langs onze lat van tijdsbeleving. Dit doen we niet bewust hoor, maar gevoelsmatig. Maar hoe zou het voelen vanuit je dier? Een week is nog steeds een week en een jaar een jaar. De tijd gaat niet sneller of langzamer lopen omdat hij korter leeft. Dus een dag overslaan is nog steeds een dag overslaan, geen week. Alleen als je een eendagsvlieg bent moet je goed opletten! Maar dan nog: die vlieg doorloopt een heel leven in 1 dag, van begin tot het eind. Onze dieren doorlopen het in hun eigen tijdspad, of je nu een hond, kat of paard bent. En wij hebben het onze.